Dzisiaj w ramach cyklu o interesujących miejscach w Stambule i jego okolicach, będzie o nauczycielu Hipokratesa, ciekawych miejscach w Silivri, a dla wytrwałych, na koniec, trochę historii wraz opowieścią wartą scenariusza filmowego.
Silivri jest miejscowością położoną tuż za Stambułem, nad Morzem Marmara. Słynie ze swoich piaszczystych plaż, domków letniskowych, jogurtu, pól lawendy, słoneczników i pomidorów.
Pomidory mają nawet swój festiwal: corocznie, latem, w sierpniu odbywa się w Silivri, a dokładniej w Değirmenköy, Festiwal Pomidorów.
Miejscowość słynie również z produkcji jogurtu, którego to historia w tym miejscu sięga pierwszych osiedli tureckich w świeżo utworzonym Imperium Osmańskim. Festiwal Jogurtu odbywa się w lipcu. I żeby skończyć już z festiwalami – Festiwal Lawendy również odbywa się w lipcu. Oczywiście w innym terminie niż ten jogurtowy.
Silivri, jest drugim co do wielkości dystryktem prowincji stambulskiej, tuż za Çatalçą. Składa się z ośmiu miast – najważniejsze to miasto Silivri – oraz osiemnastu wiosek. Znajduje się tutaj największe więzienie w Europie.
Spis treści:
Kurort Silivri czyli plaże niedaleko Stambułu
Od czasów Cesarstwa Bizantyjskiego Silivri było znanym miejscem letnich wycieczek. Silivri nadal słynie ze swoich piaszczystych plaż, rozciągających się tutaj na ponad czterdzieści pięć kilometrów. Do Silivri można łatwo dostać się z centrum Stambułu – podróż potrwa niecałe dwie godziny – wybierając albo trasę europejską E80 wiodącą ze Stambułu aż do Edirne, albo drogę krajową D100 prowadzącą do granicy z Bułgarią w Kapıkule.
W Silivri znajduje się wiele hoteli, są stadniny konne, kluby golfowe i tenisowe.
Plaża w Selimpaşa
Selimpaşa, znane kiedyś jako Epibates, znajduje się na drodze ciągnącej się od Silivri do Tekirdağ.
W Selipaşa urodziła się święta kościoła prawosławnego – Święta Paraskiewa. Patronka prawosławia na ziemiach polsko-ruskich.
Plaża w Semizkum
Najlepsza plaża w Silivri. Piękny piasek i czysta woda.
Plaża w Gümuşyaka
Trzecia ze sławnych plaż w Silivri. W odróżnieniu od Morza Czarnego, dno morza łagodnie opada sprawiając, że plaże Silivri są idealne dla rodzin z małymi dziećmi.
Warte uwagi miejsca w Silivri
Zamek Silivri
Zwany również zamkiem Selymbria. Do dziś pozostały z nich tylko ruiny. Zamek wybudowany w czasach Bizancjum, następnie naprawiany przez sułtanów, zapewniał bezpieczeństwo Stambułowi. Na terenie zamku przeprowadzono badania archeologiczne, zbiory wystawione są w stambulskim muzeum archeologicznym. Obecnie na terenie zamku znajduje się park, w którym można obejrzeć niektóre artefakty.
Mury Anastazjusza
Pisaliśmy już o nich w poście o wartych zobaczenia miejscach w Çatalca, więc zapraszamy do tego postu po więcej informacji.
Cysterny Kościoła Alexios Apokaukos
Kościół ten, istniał tutaj w czasach Bizantyjskich, potem został przemianowany na meczet, wspomniany w dziełach Evliyi Çelebiyego jako Hünkar Camii. Obecnie, poza cysternami, nie pozostał żaden ślad po kościele. Początkowo, w tym miejscu znajdowała się ważna bazylika, która została w 915 roku zniszczona przez Bułgarów, a na jej miejsce wybudowano mały kościół. Umieszczony jest on na wielkich cysternach o planie prostokąta 10 na 20 metrów. Pozostałości z kościoła można oglądać w muzeum archeologicznym w Stambule.
Meczet Piri Mehmed Paszy
Piri Mehmed Paszę będą znali wszyscy którzy oglądali „Wspaniałe Stulecie”. Piri Mehmed Pasza był Wielkim Wezyrem w latach 1517-1523. Był fundatorem wielu budów, jedną z nich jest właśnie meczet w Silivri. Obok meczetu znajduje się mauzoleum, gdzie jest pochowany. Piri Mehmed Pasza, po karierze na dworze, zamieszkał w Celaliye niedaleko Silivri (obecnie jest to dzielnica Büyükçekmece). Grecka nazwa miejscowości to Heksastros czyli sześcioramienna gwiazda.
Meczet zbudowano w latach 1530-1531, kopuła ma wysokość 12 metrów. W 1765 roku przeprowadzono renowację meczetu i dodano do niego barokowy minaret.
Długi most mistrza Sinana
Drugi co do wielkości most po moście w Büyükçekmece. Sinan rozpoczął budowę tego mostu w 1568 roku. Wybudowano go na drodze łączącej Stambuł z Edirne, nad strumieniem Silivri. W najwyższym punkcie most ma wysokość 1,85 metra, długość 348 metrów i składa się z 30 przęseł. Most był używany aż do 2006 roku, kiedy to ukończono budowę trasy D100. Od tego czasu most jest zamknięty dla ruchu.
Kościół Marii Panny
Obecnie meczet, znajduje się w miejscowości Selimpaşa. Zbudowany w XVIII wieku, przez wiele lat popadał w ruinę, w 2007 roku odrestaurowany i zamieniony na meczet.
Kościół Świętego Dymitra z Tesalonik
Znajduje się w miejscowości Ortaköy. Obecnie również meczet. Wybudowany w 1831 roku. W 2011 roku dobudowano minaret.
Historia Silivri
Historia miasta Silivri sięga już starożytności. Z wykopalisk archeologicznych wiadomo, że początkowo w tym miejscu istniała osada tracka. Potem, na wzgórzu, Grecy z Megary założyli tutaj swoją kolonię. Po grecku nazwa tego miasta brzmiała wówczas Selybria lub Selymbria. Strabon twierdził, że nazwa miasta pochodzi od mitycznego założyciela miasta Selusa oraz od trackiego słowa oznaczającego polis – „bria”.
Swoją popularność Selybria zawdzięczała położeniu tuż przy głównej drodze handlowej, oraz dogodnemu położeniu – Morze Marmara tworzy w tym miejscu naturalny port. Selymbria biła swoją własną srebrną monetę.
Zachowała swoją autonomię aż do połowy II w.p.n.e., kiedy to dostała się pod panowanie dwóch sąsiednich Megarskich kolonii: Byzantium (tereny dzisiejszego Stambułu) i Perinthos (obecnie Marmaraereğlisi).
Herodicus, nauczyciel Hipokratesa
W Selymbri, w V wieku p.n.e. urodził się również Herodicus, nauczyciel Hipokratesa. Herodicusa uważa się za twórcę medycyny sportowej, gdyż twierdził on, że dzięki ćwiczeniom i ruchowi możliwe jest zapobieganie chorobom, a także rehabilitacja. Zalecał on także masaże z wykorzystaniem różnego rodzaju olei i ziół oraz gimnastykę.
Czasy rzymskie i epoka Bizancjum
Selymbri skurczyło się z miasta do małej wioski i straciło na znaczeniu. Cesarz bizantyjski Arkadiusz zmienił nazwę Selymbri na Eudoxiopolis, chcąc w ten sposób uczcić imię swojej żony, Aelii Eudoksji, która wywierała znaczny wpływ na rządy w państwie.
W 805 roku bułgarski chan Krum Zwycięzca zaatakował miasto i kompletnie je splądrował. Mało tego. Na Bizancjum nieustannie spadały ataki ludów rosyjskich i piratów muzułmańskich. W obronie przed nimi, cesarz bizantyjski Michał III Metystes zbudował na wzgórzu twierdzę, której ruiny nadal można oglądać w Silivri. Twierdza, w latach 1204-1261, znajdowała się w rękach Cesarstwa Łacińskiego utworzonego przez krzyżowców IV wyprawy krzyżowej a następnie Cesarstwa Nicejskiego – Bizancjum na uchodźstwie w Nicei.
Teodora i Orhan
Kiedy wybuchły walki pomiędzy cesarzem Janem V Paleologiem a Janem VI Kantakuzenem, w 1346 roku ten ostatni, zdecydował się sięgnąć po pomoc Turków w walce z przeciwnikiem. Za sojusznika wybrał sobie sułtana tureckiego Orhana Gaziego, wnuka Ertuğula (Ertorgula), którego uważał za najsilniejszego władcę wśród Turków. By zyskać sobie nieustające wsparcie Orhana i by uniemożliwić mu zawarcie sojuszu ze swoim wrogiem Janem V Paleologiem, zdecydowała się wydać swoją córkę Teodorę za Orhana.
Teodora miała około czternastu lat, kiedy podjęto decyzję o jej wyjściu za mąż. Latem 1346 roku rodzice i jej siostry, uroczystym pochodem odwieźli ją do Selymbri, gdzie czekali na nią wysłannicy Orhana: przedstawiciele dworu i wojska. Ceremonia przekazania Teodory odbyła się w Selymbri i następnie Teodora została przewieziona w asyście trzydziestu statków do swojego nowego męża.
Ślub Teodory i Orhana w Selymbri odbył się szerokim echem wśród społeczeństwa Bizancjum i pozostało po nim wiele zapisków.
Teodora odmówiła przejścia na islam, do końca życia pozostała chrześcijanką i po śmierci męża w 1362 roku powróciła do Konstantynopola gdzie zamieszkała wraz ze swoją siostrą Heleną Kantakuzeną, żoną Jana V Palologa.
Teodora miała jednego syna z Orhanem – Şehzade Halil. Kiedy małego Şehzade porwali Genueńczycy, Orhan, by ratować syna, zerwał umowę z Kantakuzenem i związał się z Janem Paleologiem. Udało się uratować Şehzade Halila, zgodnie z umową, ożeniono go z córką Jana V Paleologa – Ireną Palaiologiną.
Schyłek Bizancjum i zdobycie Konstantynopola
Silivri-Selymbria po raz pierwszy dostało się w ręce Imperium Osmańskiego w 1399 roku, zamykając tym samym pierścień osmański wokół Konstantynopola od strony europejskiej. W 1403 roku Cesarstwu Bizantyjskiemu udało się jednak odzyskać Selymbrię, korzystając z osłabienia Osmanów po ataku Timura Chromego.
Przez następne lata, wojska osmańskie kilka razy przypuściły szturm na miasto, żaden z nich jednak nie zakończył się sukcesem. Dopiero upadek Konstantynopola 29 maja 1453 roku sprawił, że Selymbria i sąsiednie Epibates (Selimpaşa dzisiaj) poddały się wojskom Mehmeda II Zdobywcy.
Silivri w czasach Imperium Osmańskiego i współcześnie
W obrębie murów miejskich Silivri zamieszkiwali Grecy, Ormiańczycy i Żydzi. Miasto słynęło ze swoich winnic i produkcji jedwabiu. Napływowa ludność turecka osiedliła się poza murami, sprawiając że miasto znacznie się rozrosło. Turcy zajmowali się rybołówstwem oraz wypasem zwierząt. To właśnie od tego czasu Silivri zaczęło słynąć ze swojego jogurtu.
W 1562 roku, na polecenie sułtana Sulejmana, Sinan wybudował na wschód od miasta most – tak zwany Uzunköpru czyli długi most – o trzydziestu trzech łukach.
W 1846 roku w Silivri urodził się Nektariusz Kefalas (Nektariusz z Eginy), prawosławny święty, który za życia zyskał sławę cudotwórcy i jasnowidza.
W trakcie I wojny światowej wielu Żydów wyemigrowało z miasta. Na podstawie układu w Sevres w 1920 roku Silivri przypadło stronie greckiej, jednak zgodnie z umową podpisaną w 1922 roku w Mudanii pomiędzy siłami tureckimi a włoskimi, francuskimi i brytyjskimi, do Silivri wkroczyły wojska włoskie.
Ostatecznie, 1 listopada 1922 roku, do Silivri wkroczyły wojska tureckie. Do 1926 roku Silivri stanowiło część prowincji Çatalca. Od 1926 roku Silivri przynależy do prowincji stambulskiej.
Zapraszamy również na naszą mapę atrakcji turystycznych Turcji, gdzie zamieszczamy najciekawsze miejsca w Turcji i Stambule, co warto zobaczyć w Stambule i Turcji.
Oraz do innych postów o ciekawych miejscach w okolicach Stambułu: o Çatalca, i Büyükçekmece ze słynnym mostem i wieżą.
