Jeden z najbardziej znanych malarzy tworzących w Turcji. Włoch, który przyczynił się do rozwoju zachodniego stylu sztuki w Imperium Osmańskim. Nadworny malarz sułtana, jako jednemu z nielicznych dane było wejść do haremu. Był zafascynowany sufizmem.
Spis treści:
Dzieciństwo i młodość Fausto Zonaro:
Fausto Zonaro, urodził się w prowincji Padwy, w miejscowości Masi, 18 września 1854 roku (w tamtych czasach tereny te należały do Austrii). Był najstarszym spośród sześciu dzieci kamieniarza Maurizio Zonaro i Elizabetty Bertoncin. Ojcu marzyło się, by Fausto kontynuował jego pracę, jednak Fausto wybrał inną drogę. Wolał rysować, w czym wykazywał duży talent, lubił również odnawiać stare, zniszczone freski w kościołach. W 1870 roku rodzice zapisali go do Instytutu Technicznego w Lendinara, gdzie uczył się trzy lata, by następnie przejść do Akademii Sztuki w Weronie, prowadzonej przez malarza Napoleone Nani, a potem do Rzymskiej Akademii Sztuk Pięknych. Po pierwszej wystawie we Włoszech, udał się do Paryża, gdzie założył atelier i w 1889 roku uczestniczył w Salonie Paryskim. Aby dalej szlifować talent, zdecydował się na powrót do Włoch. Tu otworzył małą szkołę sztuki w Wenecji, często spędzał czas również w Naples, skąd pochodzi parę jego obrazów.
Podróż do Stambułu:
Punktem zwrotnym w jego życiu była podróż do Stambułu w 1891 roku, zainspirowana książką podróżniczą „Constantinopoli” Edmondo de Amicis. Wybrał się na nią wraz z Elisabettą Pante, byłą studentką z jego szkoły z Wenecji, a obecną ukochaną. Zamieszkali razem w okolichach Taksimu. Fausto w tym okresie malował małe pejzaże i scenki z życia miasta.
Elisabetta i Zonaro wzięli ślub w Stambule, w 1892 i przenieśli się do dzielnicy Pera. Zonaro otworzył szkołę malarstwa, rozszerzał krąg znajomości, zorganizował wystawy w latach 1894, 1895 i 1905 roku. Z czasem, na Fausto Zonaro zwróciły uwagę wyższe sfery i zaczął zyskiwać od nich zamówienia na obrazy. Jednym z takich arystokratów był minister protokołu – Munir Pasza – który zaprosił Zonaro do Yıldız Sarayı (Pałacu Gwiazd, drugi co do wielkości pałac w Stambule), aby spotkał się z najbardziej prestiżowym artystą osmańskim owych czasów – Osman Hamdi Beyem. Munir Pasza zatrudnił również Zonaro jako nauczyciela malarstwa dla swojej żony.
Fausto Zonaro malarzem sułtana:
W 1896 roku, podczas jednej z przechadzek po mieście, Zonaro natknął się na przemarsz regimentu po moście Galata. Tak mu się on spodobał, że namalował obraz „Regiment Ertgul na moście Galata”, który ambasador rosyjski pokazał sułtanowi Abdülhamidowi II. Sułtan kupił obraz, mianował Zonaro malarzem dworskim (Ressam-ı Hzret-i Şehriyarı) a następnie zlecil Zonaro namalowanie serii obrazów, głownie przedstawiających sceny z życia XV wiecznego sułtana Mehmeda II.
Jednym z najsławniejszych obrazów Zonaro jest obraz zatytułowany „Dziesiąty Muharram”, który przedstawia wydarzenie, którego Zonaro był świadkiem: święta Aszury, obchodzonego przez szyickich muzułmanów dziesiątego dnia muharramu, czyli pierwszego miesiąca roku muzułmańskiego, w trakcie którego następuje tatbir – rytualne biczowanie ku pamięci Husseina ibn Ali, wnuka Mahometa.
W 1897 roku sułtan zamówił dzieło „Hücum” pokazujący walki grecko-tureckie z wojny 1897 roku, a w latach 1901 i 1902 Zonaro wysłał na wystawę Salony Paryskiego 57 swoich obrazów. W 1905 roku Abdulhamid II zamówił u Zonaro namalowanie „Upadku Konstantynopola”. Tego samego roku Zonaro zorganizował w Stambule wystawę swoich prac.
Początki fotografii:
W międzyczasie, żona Fausto Zonaro, zainteresowała się fotografią i stworzyła duże archiwum fotografii obrazującej ówczesny Stambuł, miała dostęp do haremu, zyskała także tytuł portrecistki pałacowej.
W 20 marca 1910 roku Fausto Zonaro został zmuszony do powrotu do Włoch, po zamachu stanu w 1909 roku, po którym jego patron, sułtan Abdulhamid II został zdetronizonowany, a Fausto Zonaro zwolniony z pozycji nadwornego malarza. Zonaro osiadł w Sanremo, gdzie malował małe obrazy przedstawiające włoską i francuską riwierę.
W 1911 roku zorganizował wystawę, na której jego pracę podziwiali Królowa Matka i król Włoch Wiktor Emanuel III. W 1912 roku uczestniczył w wystawie w Sanremo, a następnie w wystawach w Nicei, Monte Carlo, Rapallo, Genewie, Milano, Como, Monzie.
W 1920 roku rozwiódł się i zamieszkał z córką. Zmarł 19 lipca 1929. Został pochownay na Cmentarzu Foce w Sanremo. Na jego grobie umieszczono tugrę (monogramowy znak panującego sułtana) Abdulhamida II, oznaczającą, że Fausto Zonaro był malarzem dworskim Imperium Osmańskiego.
Po Fausto Zonaro zostały dzienniki wspomnień przygotowane do opublikowania, ale które doczekały się druku dopiero w 2008 roku pod tytułem Abdülhamid’in Hükümdarlığında Yirmi Yıl/Fausto Zonaro’nun Hatıraları ve Eserleri.
Większość z prac Fausto Zonaro znajduje się w Stambule: Pałacu Topkapı, Dolmabahçe, Stambulskim Muzeum Wojskowym, Muzeum Sabancı i Muzeum Pera. Wiele z nich należy również do prywatnych kolekcji.
